วันแรกในรอบ 7 ปี 3 เดือนที่แต่งงานกันมา

และก็วันแรกในรอบ 2 ปี 4 เดือนตั้งแต่ลูกไปโรงเรียน

ที่ปะป๊าขับรถไปรับ-ส่งหนูที่โรงเรียนและไปรับ-ส่งมาม๊าที่ทำงาน

สำหรับครอบครัวอื่นๆนี่คงจะเป็นเรื่องที่ธรรมดามากๆ

แต่สำหรับครอบครัวเรามันเป็นวันที่พิเศษสุดๆเลยล่ะ ^^

ปกติวันตรุษจีนในปีอื่นๆ

ปะป๊าจะปิดร้าน

มาม๊าก็ได้หยุดงาน

ส่วนหนูก็ได้หยุดเรียน

แต่ปีนี้

ปะป๊าได้ปิดร้านตามปกติ

แต่มาม๊าไม่ได้หยุดเพราะที่ทำงานใหม่ไม่หยุด

ส่วนโรงเรียนหนูก็ไม่หยุดเหมือนกันไม่รู้เพราะอะไร

วันนี้ก็เลยเป็นวันแรกในรอบหลายๆปี

ที่ปะป๊าได้หยุดอยู่คนเดียว

วันนี้ก็เป็นวันแรกของปะป๊าในหลายๆเรื่องด้วยเหมือนกัน

ตื่นเช้ามาก็คงจะเพิ่งเคยเห็นความโกลาหลของมาม๊าในการปลุกหนูให้ตื่นนอน

แถมป้าธรรมลืมรีดชุดนักเรียนไว้ให้หนูอีก

มาม๊าต้องรีบลงบันไดไปบอกป้าธรรมแล้วก็เอาข้าวเช้ามาให้หนู

หลังจากปะป๊าพาหนูไปอาบน้ำเสร็จแล้ว

มาม๊าก็จับหนูมาแต่งตัวบนที่นอน

พอปะป๊าเปิดประตูเข้ามาก็บอกว่า

"นี่พี่เพิ่งเคยเห็นนนท์ใส่ชุดนักเรียนเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย"

ก๊ากกกกก

ยังไม่สายไปค่ะ แค่ไปโรงเรียนมาแล้ว 2 ปีกว่าเท่านั้นเอง 5555

แล้วปะป๊าก็นั่งดูชีวิตมาม๊ากับหนูในวันธรรมดาที่แสนจะวุ่นวาย

กว่าจะจับให้หนูกินข้าว กินนม ใส่รองเท้า ขึ้นรถได้

ปะป๊าได้แต่นั่งหัวเราะหึๆอยู่ข้างๆ

พอลงรถที่หน้าโรงเรียน

มาม๊าก็จับมือหนูเดินข้ามถนนตามปกติ

พอข้ามถนนมาแล้วหนูคงเพิ่งนึกได้

รีบสะบัดมือมาม๊าแล้ววิ่งไปหาปะป๊าบอกว่า

"น้องนนท์จะไปเดินกับปะป๊า"

แหมๆๆ พอปะป๊ามาก็ทิ้งกันได้ลงคอเลยนะเจ้าตัวแสบ

เดินเข้าไปในโรงเรียน

มีแต่คนทักว่า "คุณพ่อน้องนนท์เหรอคะ"

หนูเดินยิ้มคุยจ้อไม่หยุดเลย

คงดีใจล่ะสิที่วันนี้มีพ่อมาอวดคนอื่นๆเหมือนกัน ^^

แต่พอถึงหน้าห้องเรียนก็ทำหน้าเบ้เหมือนจะร้องไห้

มองหน้ามาม๊าที ปะป๊าที สลับกันไปมา

ก็เลยต้องรีบแยกย้ายกันก่อนที่ปี่จะแตกให้เสียบรรยากาศ 5555

+++++

มาม๊าเองก็รู้สึกดีจัง

ที่วันนี้มีคนขับรถมาส่งที่ทำงานกะเค้ามั่ง

ไม่ต้องแบกท้องโย้ๆขับรถมาเองเหมือนวันอื่นๆ

จนกระทั่งบ่าย 2 โมงครึ่งปะป๊าก็โทรมาหามาม๊า

บอกว่าจะออกไปรับหนูที่โรงเรียนตอนบ่าย 3 โมงนิดๆ

พอบ่าย 3 โมงกว่าๆก็โทรมาหามาม๊าอีก

บอกว่าอยู่หน้าห้องเรียนแล้ว

กำลังแอบดูหนูเล่นบล็อคไม้กับเพื่อนๆอยู่

เสียงปะป๊าท่าทางตื่นเต้นใช่ย่อยเลยล่ะ

ผ่านไปอีกแค่ 10 นาที

ปะป๊าก็โทรมาหามาม๊าอีกบอกว่านนท์ไม่ยอมเรียนต่อแล้ว

พอเห็นปะป๊าก็วิ่งกรี๊ดๆออกมาหาจากห้องเรียน

จะให้ปะป๊าพาไปรับมาม๊าที่ทำงานเลย

ก็เลยจะพานนท์มาเดินเล่นที่เอ็มโพเรี่ยมรอจนกว่ามาม๊าจะเลิกงาน

ผ่านไปอีกเกือบครึ่งชั่วโมง

ปะป๊าโทรมาหามาม๊าอีก

บอกว่ารถติดมากๆ

ติดอยู่ที่แยกอารีเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว

มาม๊า : ก็อีกแยกเดียวก็ถึงแล้ว นนท์งอแงเหรอ

ปะป๊า : เปล่า...นนท์ไม่ได้งอแง แต่มันปวดอึน่ะสิ

ก็เห็นพูดเปรยๆกับพี่ว่า "วถติดแบบนี้ ถ้าคนเวาเกิดปวดท้องขึ้นมาจะทำยังไงน๊อ"

พูดตั้งหลายที พี่ก็ไม่รู้ว่ามันนั่นแหละที่ปวดท้องอ่ะ 5555

มาม๊า : อ้าว...แล้วทำไงล่ะเนี่ย ให้อั้นไว้ไหวมั้ย มีถุงก๊อบแก๊บในรถรึเปล่า

แล้วก็มีเสียงเจื้อยแจ้วของหนูลอยมาให้มาม๊าได้ยิน

"ปะป๊า....เวาแวะอึในปั๊มน้ำมันกันได้วึเปล่าอ่ะ เค้าจะให้อึมั้ย"

ปะป๊า : เออๆๆ แค่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวพี่หาถุงก๊อบแก๊บก่อน

ก๊ากกกกก.....สงสัยที่โทรมาเนี่ยมันระยะคับขันแล้วนี่หว่า 5555

มาม๊าวางสายไปอย่างลุ้นสุดขีด

ว่าหนูจะอึราดบนรถรึเปล่าน๊อ

แล้วไม่ถึง 2 นาทีมาม๊าเพิ่งนึกออกก็เลยโทรกลับไปใหม่

มาม๊า : พี่....เลี้ยวเข้าซอย 26 สิ มันมีปั๊มบางจากอ่ะ ให้นนท์ไปอึในนั้นแล้วกัน

ปะป๊า : เรียบร้อยไปแล้วล่ะ สายไปแล้ว

มาม๊า : ห๊า....แล้วอึตรงไหนล่ะ

ปะป๊า : บนพื้นผ้ายางน่ะสิ พี่เอาทิชชู่รองไว้ให้หนาๆ มันก็ไม่เลอะเทอะนะ

เออๆๆ เดี๋ยวแค่นี้ก่อนนะ พี่ไปเช็ดก้นให้นนท์ก่อน

มาม๊าวางสายไปแบบขำกลิ้งเลย

เออ...เก่งเหมือนกันวุ้ย

ทั้งๆที่ปะป๊าไม่ใช่ผู้ชายที่เลี้ยงลูกเท่าไหร่

แต่พอถึงช่วงวิกฤตก็แก้สถานการณ์ได้เหมือนกัน

พอมาม๊าเล่าให้น้องที่ทำงานฟัง

น้องๆบอกว่าเหมือนในหนังเลยอ่ะพี่

พ่อที่ไม่เคยเลี้ยงลูกแล้วก็ต้องมาเลี้ยงลูกเองวันนึงแบบเจอแต่เรื่องวุ่นๆของลูกอ่ะ

5555 จริงด้วยแฮะ นึกภาพออกเลยอ่ะ 5555

ผ่านไปอีก 15 นาที

ปะป๊าโทรมาหามาม๊าอีก

ปะป๊า : ปอ....เดี๋ยวไม่เข้าเอ็มโพเรียมแล้วดีกว่า กลับบ้านเลยเหอะ

ไม่รู้กางเกงนนท์เลอะอึรึเปล่าด้วย เดี๋ยวพี่ไปรับที่ทำงานแล้วกันนะ

มาม๊า : แล้วพี่ถึงเอ็มโพเรี่ยมรึยังอ่ะ

ปะป๊า : ยังเลย....ยังติดอยู่ที่เดิมเลยอ่ะ

แล้วก็มีเสียงหนูลอยมาดังๆ

"ไม่กวับๆๆ น้องนนท์จะไปเว่นสวนสาธาวณะ ไม่อยากกวับบ้าน"

มาม๊า : ถ้ามาที่ทำงานปอก็ต้องยูเทิร์นอีก คงติดอีกนานแน่ๆ

ไปเจอกันที่เอ็มโพเรี่ยมก่อนดีกว่า

แล้วค่อยว่ากันแล้วกันนะว่าจะกลับบ้านเลยรึเปล่า

เดี๋ยวอีกครึ่งชั่วโมงปอเลิกงานแล้วจะรีบเดินไปหาแล้วกันนะ

พอครบครึ่งชั่วโมงปะป๊าก็โทรมาหาอีก

ปะป๊า : ปอ....พี่กับนนท์รออยู่ที่สถานีรถไฟฟ้าข้างนอกเอ็มโพเรี่ยมเนี่ยนะ

เดี๋ยวปอเดินมาก็เจอกันบนสถานีแล้วกัน ไม่ต้องเข้าไปที่เอ็มโพเรี่ยมหรอกนะ

มาม๊าได้ยินแล้วก็นึกสภาพหนูไม่ออกเลย

สงสัยคงจะเลอะเทอะมอมแมม

หรือไม่ก็ใส่แต่กางเกงในอยู่ล่ะมั๊ง

ปะป๊าเลยไม่กล้าพาเข้าเอ็มโพเรี่ยมเลยอ่ะ 5555

+++++

พอ 5 โมงเป๊ง

มาม๊าก็รีบเด้งจากโต๊ะทำงานเดินไปหาปะป๊ากับหนูทันที

เดินไปได้แค่ครึ่งทางก็มองเห็น 2 พ่อลูกยืนรอมาม๊าอยู่บนสถานีรถไฟฟ้า

โบกมือหยอยๆกันทั้งพ่อทั้งลูก

มาม๊าปีนขึ้นบันไดไปพร้อมๆกับได้ยินเสียงตะโกนดังมากๆ

"มาม๊าๆๆๆๆๆ น้องนนท์อึบนวถปะป๊าด้วย วถปะป๊าเหม็นมากๆเยย"

อู๊ย....ท่าทางภูมิใจกับผลงานชิ้นนี้น่าดูนะนั่น 5555

หลังจากดูสภาพลูกแล้วก็ปกติดีไม่มีเลอะเทอะ

ก็เลยพาหนูไปเล่นเครื่องเล่นสนามที่สวนเบญจสิริตามคำขอ

เล่นกันอยู่จนมืดจนค่ำ

พอกลับไปขึ้นรถ

มาม๊าแทบปรี๊ดแตกที่ปะป๊ายังไม่เอาอึของหนูไปทิ้งขยะ

บอกว่าไม่มีถุงก๊อบแก๊บเลยเก็บไว้ไปทิ้งที่บ้านแล้วกัน

แต่ยังดีที่ปะป๊ามีความสามารถพิเศษ

สามารถย้ายอึที่อยู่บนผ้ายางเบาะหลังซ้าย

มาไว้ที่ผ้ายางเบาะหน้าซ้ายได้อย่างไร้ร่องรอยและไร้กลิ่น

ที่ต้องย้ายเพราะปะป๊ากลัวว่าหนูจะเหยียบมันอีก

ไม่น่าเชื่อว่าทุกอย่างนี้ทำได้ในช่วงเวลารถติดไฟแดงเดียว

+++++

กลับมาถึงบ้าน

ป้าธรรมกับป้าวานเห็นปะป๊าเอาอึของหนูมาทิ้ง

ป้าหัวเราะกันใหญ่จนน้ำหูน้ำตาเล็ด

แล้วก็บอกว่า

"เนี่ย....เมื่อกี้เพิ่งนั่งคุยกันอยู่เลย

ว่าวันนี้น้องนนท์จะอึที่ไหน

คุณสาธิตไปรับแล้วพาไปหาคุณปอทันรึเปล่า

เพราะปกติน้องนนท์จะอึหลังกลับจากโรงเรียนทุกวัน"

5555 แหม....รู้แล้วก็ไม่ส่งซิกบอกกันเลยนะป้า

ปล่อยให้ปะป๊าไปวัดดวงเอาเองคนเดียว

ตรุษจีนปีนี้ปะป๊าเลยได้อั่งเปาจากหนูไปตั้ง 4 ก้อนโตๆแน่ะ 5555