ช่วงนี้มาม๊าเหนื่อยมากๆ

งานที่ทำงานก็เยอะ

แถมต้องเริ่มเคลียร์ๆไว้ก่อนลาคลอด

หัวหน้าให้ลาได้แค่ 2 เดือน

ตอนคลอดหนูมาม๊ายังอยู่ที่บริษัทเก่า

ลาได้ตั้ง 3 เดือนครึ่งแน่ะ

แต่มาที่นี่ก็เกรงใจหัวหน้าเหมือนกันแหละ

มาทำงานไม่ถึงปีก็ลาคลอดซะแล้ว

2 เดือนก็ 2 เดือนฟระ

ตอนนี้ก็เลยต้องเก็บวันลาไว้ให้มากที่สุด

ตราบใดที่ยังขับรถมาทำงานเองไหว

ก็จะมาทำงานทุกวันจนกว่าจะปวดท้องคลอดนั่นแหละ

จริงๆหมอให้กำหนดวันผ่าคลอดได้แล้วจะได้ไม่ต้องปวด

อาม่าก็เอาดวงมาม๊าไปดูวันคลอดให้เรียบร้อยแล้ว

แต่จริงๆมาม๊ากะว่าจะรอให้ปวดเองแล้วค่อยไปผ่า

ไม่อยากกำหนดดวงของลูก

อยากจะเกิดวันไหนก็เลือกเองดีกว่านะ

เพราะเจ้าของชีวิตคือตัวหนูเองนี่นา

วันนี้ก็ครบ 32 อาทิตย์เต็มแล้ว

คุณหมอบอกว่าน้ำหนักก็ดี ความดันก็ดี ทุกอย่างปกติดีหมด

ตอนนี้น้ำหนักมาม๊าขึ้นมา 13.5 กิโลกรัม

แต่ถ้าดูข้างหลังจะไม่รู้เลยนะว่าท้อง

เพราะน้ำหนักไปอยู่ที่พุงหมดเลย

แขนขายังเล็กเหมือนเดิม

ปะป๊าบอกว่าดูแล้วเหมือนสีเทาพุงโลยังไงยังงั้น 5555

น้องชายของหนูน่าจะชื่อน้องน่านนะครับ

ปะป๊า มาม๊า และหนู เรียกน้องว่าน้องน่านตั้งนานแล้วล่ะ

แต่ก็ยังไม่รู้ว่าอาม่ากับอากงจะชอบชื่อนี้รึเปล่าน่ะสิ

มาม๊ากับปะป๊าว่ามันฟังดูไทยๆและหล่อดี

พี่นนท์กับน้องน่าน

คนละจังหวัดเลยวุ้ย อิอิ

น้องน่านดิ้นเก่งมากๆ

ดิ้นบ่อยและดิ้นแรงมากกว่าหนูเยอะเลย

ขนาดพี่นนท์ดิ้นไม่แรงมาก

ออกมายังลิงซะขนาดนี้

ยังงี้อ้ายเจ้าตัวในท้องจะขนาดไหนกันน๊อ 5555

ห้องที่เตรียมไว้ก็ยังไม่เรียบร้อยดี

ป้าธรรมทาสีเสร็จตั้งนานแล้ว

แต่ยังไม่ได้เรียกช่างมาติดแอร์

แล้วก็ยังไม่ได้ติดผ้าม่านด้วย

กะว่าจะทำให้เสร็จช่วงสงกรานต์นี้แหละ

ส่วนหนูก็เตรียมตัวเป็นพี่ด้วยการลงไปนอนที่ฟูกบนพื้น

เพราะหนูบอกว่าอยากนอนกอดน้องหลับทุกคืน

มาม๊าก็เลยต้องแยกเตียงกับหนู

ไม่งั้นกลัวน้องตกเตียง

แล้วก็กลัวหนูดิ้นมาเตะแผลผ่าตัดมาม๊าด้วย

มาม๊าคงให้หนูนอนกอดน้องหลับทุกคืน

แต่พอหนูหลับแล้วมาม๊าจะแอบอุ้มน้องไปในเตียงเด็กดีกว่า

ไม่งั้นถ้าให้พี่นนท์เลี้ยงด้วยลำแข้งทุกวันคงแกร็นแน่ๆ 5555

หนูเปิดเรียนซัมเมอร์มาได้ 2 อาทิตย์แล้ว

มาม๊ายังขับรถไปส่งหนูทุกเช้า

พอบ่ายก็ให้นั่งรถตู้โรงเรียนกลับบ้านเอง

ไปส่งยังไหวแต่เริ่มขึ้นบันไดไปบนห้องเรียนไม่ไหวแล้ว

พอเดินไปถึงตีนบันได

มาม๊าก็เริ่มพูดยอหนูเยอะๆหน่อย

"พี่นนท์เก่งจริงๆเลย เป็นพี่แล้วเดินขึ้นห้องคนเดียวก็ได้

อีกหน่อยน้องน่านเห็นพี่นนท์เก่งแบบนี้ก็ทำตามแน่ๆ"

แค่เนี้ยก็สำเร็จ

หันมาสวัสดีคร้าบแล้วสะพายกระเป๋าเดินขึ้นไปเองเลย 5555

แค่คิดว่าอีกแค่เดือนกว่าๆก็จะได้เป็นแม่ลูกสอง

มันก็น่าตื่นเต้นใช่ย่อยเลยนะเนี่ย

ถึงจะรู้ว่าความเหนื่อยอย่างแสนสาหัสจะรออยู่ข้างหน้า

แต่ความสุขก็คงมีมากกว่าหลายเท่า

อยากอุ้มเด็กแดงๆ อยากได้กลิ่นตัวกลิ่นผมหอมๆ

อยากจับมือจับเท้าเล็กๆไว้ในอุ้งมือ

อยากได้ยินเสียงเด็กเบบี๋ในบ้านอีกครั้ง

.....

.....

แต่อย่าไปนึกถึงอีกด้านนึงนะ

ที่จะไม่ได้นอนยาวถึงเช้าไปอีกหลายเดือน

ต้องมานั่งล้างขวดนม เปลี่ยนผ้าอ้อมวันละหลายๆครั้ง

ต้องมารบกับเด็กที่ยังพูดไม่รู้เรื่องอีกหลายปี

ต้องมาห้ามทัพเวลาพี่น้องทะเลาะกัน

โอ๊ย....ไม่เอาแล้ว

ไม่คิดต่อดีกว่า 5555