หายหน้าหายตาจากไดอารี่ไปหลายอาทิตย์
แต่ก็ยังไม่คลอดจ้า
รูปนี้ถ่ายเมื่อซัก 2 เดือนกว่ามาแล้วล่ะ
รูปที่อัพเดทกว่านี้ก็ยังไม่มีเวลาทำเลย
ตอนนี้ขนาดพุงในรูปบนเนี่ยจิ๊บๆไปแล้วล่ะ 5555
ช่วง 3 อาทิตย์ที่ผ่านมา
หนูก็ไปซัมเมอร์ที่โรงเรียนตามปกติ
โดยมีมาม๊าพุงโตคอยขับรถไปส่งทุกวัน
ส่วนมาม๊าก็ยุ่งเรื่องงานจนกลับดึกเกือบทุกวัน
พอกลับมาก็ทานข้าว อาบน้ำ จัดกระเป๋านักเรียนให้หนู
กว่าจะเสร็จธุระทุกอย่างก็แทบจะยืนไม่ไหวแล้ว
พอวันหยุดเสาร์-อาทิตย์หรือช่วงสงกรานต์
เราก็ไม่ได้ไปเที่ยวไหนกันเลย
ส่วนใหญ่จะอยู่บ้านกันเกือบทุกวัน
หนูก็วิ่งเล่นฉีดน้ำสงกรานต์กับเฮียและเจ่เจ๊ทั้งวัน
เล่นแล้วคนอื่นเลิกก่อนก็ไม่ได้นะ
มีโวยร้องไห้วงแตกกันลั่นบ้าน
ต้องเล่นกับหนูจนตัวเหี่ยว มือเหี่ยว กันไปข้างนึงเลย
ส่วนมาม๊าก็วุ่นวายกับการจัดบ้าน
จัดห้องนอน จัดห้องของเล่น จัดตู้เสื้อผ้า รื้อของเด็กเบบี๋ที่เก็บเอาไว้
รวมถึงเรียกช่างมาติดแอร์ในห้องของเล่นของหนู
ส่วนผ้าม่านก็ซื้อมาแล้วแต่ยังไม่ได้ติด
ที่ไม่เหนื่อยฟรีก็คือหนูชอบห้องของเล่นนี้มาก
ถึงจะห้องเล็กนิดเดียวแต่หนูก็เข้าไปขลุกอยู่ในนั้นได้นานๆ
รื้อของเล่นออกมากระจายเต็มพื้นไปหมด
มาม๊าก็ไม่ต้องมาอารมณ์เสียเหมือนแต่ก่อน
เพราะมันไม่ได้อยู่ในห้องนอนให้รกหูรกตา
ไปรกอยู่ในห้องนั้นห้องเดียว
ถ้าไม่เปิดประตูเข้าไปก็ไม่อารมณ์เสียงัยล่ะ 5555
ตอนสงกรานต์มาม๊ามีนัดตรวจครรภ์ครบ 33 วีค
คุณหมอบอกว่าเด็กตัวใหญ่และก็กลับหัวลงแล้ว
คราวหน้ามาให้นัดวันผ่าคลอดได้เลย
ตั้งแต่วันที่ 15 - 20 พฤษภาคม
พอมาเมื่อวานก็ครบกำหนดนัดตรวจอีกครั้ง
คราวนี้ครบ 35 อาทิตย์
น้ำหนักขึ้นมา 14.5 กิโลกรัมแล้ว
หลังจากตอนแรกที่คิดว่าจะไม่เลือกวันเกิดให้ลูก
แต่ทุกคนคัดค้านบอกว่าให้นัดวันไปเลยเถอะ
เพราะถ้าปวดท้องแล้วไปผ่าก็จะยุ่ง
มาม๊ายิ่งเป็นคนคลอดง่ายๆอยู่ด้วย
กลัวว่าจะคลอดก่อนไปถึงโรงพยาบาลซะด้วยซ้ำ 555
ปะป๊าก็เลยบอกคุณหมอไปแล้วว่า
ผ่าคลอดวันที่ 15 พฤษภาคม 2551 เวลา 9:09 น.
ไม่ได้ดูฤกษ์อะไรมากมาย
แค่เลือกเอาวันธงไชยในเวลาก่อนเที่ยงเท่านั้น
ทั้งวันและเวลานี้คุณหมอก็สะดวกด้วย
แล้วคุณหมอก็จดลงในใบนัดผ่าคลอดว่าผ่าตอน 9:05 น. ฤกษ์ 9:09 น.
แล้วก็บอกให้มาม๊าขึ้นไปนอนบนเตียงเพื่อตรวจท้องเหมือนทุกๆครั้ง
หลังจากคลำๆท้องและฟังเสียงหัวใจเด็กเรียบร้อย
คุณหมอก็ขอดูแผลผ่าตัดเก่าหน่อย
ปรากฎว่ายืนดูอยู่ตั้งนานก็มองไม่เห็น
พยาบาลที่ยืนอยู่ข้างๆก็มองไม่เห็น
ปะป๊าก็เลยลุกจากเก้าอี้มาดูอีกคนก็ไม่เห็นอีก
คุณหมอบอกว่าแผลมันเรียบมากจนดูไม่รู้เลยว่าเป็นรอยแผล
มาม๊าก็อยากจะช่วยชี้ให้ดูหรอกนะว่ารอยแผลอยู่ตรงไหน
แต่ปัญหาคือตอนนี้มาม๊าก็มองไม่เห็นอะไรที่อยู่เลยสะดือตัวเองเลยเหมือนกัน 5555
สุดท้ายพอจะลงจากเตียงคนไข้
คุณหมอก็ถามว่า
"ชื่อเล่นว่าอะไรนะครับ"
ปะป๊าก็รีบตอบทันที
"คนที่สองเนี่ยชื่อน่านครับ"
คุณหมอก็ทำหน้างงๆแล้วบอกว่า
"ไม่ใช่ครับ คุณน่ะชื่อเล่นว่าอะไร" แล้วก็เอามือมาตบเบาๆที่ต้นแขนมาม๊า
สงสัยคุณหมอคงได้ยินปะป๊าเรียกมาม๊าตอนมาดูแผลมั๊ง
พอมาม๊าบอกว่าชื่อปอ คุณหมอก็บอกว่าชื่อเล่นเหมือนกันเลย
อืม....ชื่อนี้ก็เป็นได้ทั้งผู้หญิงผู้ชายนี่เนอะ
คุณหมอยังพูดพึมพำๆตอนจดใบสั่งยาให้มาม๊าอีก
แล้วคุณหมอก็ไม่นัดตรวจแล้ว
บอกว่าเจอกันอีกทีวันผ่าคลอดเลย
แล้วก็ทำเรื่องให้พยาบาลมาอธิบายสิ่งที่ต้องเตรียมตัวในวันผ่า
และให้ไปจองห้องแอดมิทให้เรียบร้อย
ตกลงเรื่องเอกสารและทำสัญญาในการผ่าคลอด
กว่าจะเสร็จกระบวนการทั้งหมดก็ชั่วโมงกว่า
คราวที่คลอดหนูมาม๊าไม่ได้ทำอะไรพวกนี้เลยนะเนี่ย
มาถึงก็แทบจะผ่าคลอดไม่ทันแล้ว
เพิ่งรู้ว่ากระบวนการมันก็เยอะเหมือนกันแฮะ 555
+++++
ตอนนี้ก็เลยเป็นช่วงเตรียมตัว
ทั้งเคลียร์งานที่ทำงาน
และเตรียมข้าวของรับสมาชิกใหม่ที่บ้าน
นึกแล้วก็ตื่นเต้นจังเลย
|
