กำหนดจริงวันที่ 15

แต่สุดท้ายหนูก็เลือกวันเกิดของตัวเอง

รูปถ่ายคืนวันที่ 12 พฤษภาคม 2551

ตี 5 ของวันที่ 13 พฤษภาคม 2551

มาม๊ารู้สึกปวดหลังร้าวไปถึงต้นขาทั้ง 2 ข้าง

ปวดจนทำให้ตื่นขึ้นมาทั้งๆที่ยังไม่อยากจะตื่น

พอจะข่มตาหลับใหม่ก็ปวดอีกระลอก

เอ๊ะ....ชักแปลกๆ

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงปวดแบบนี้ไปแล้ว 4 ครั้ง

อาการไม่ค่อยดีก็เลยรีบปลุกปะป๊าให้พาไปโรงพยาบาล

แต่ปะป๊าบอกว่าให้สังเกตอาการดูก่อนแล้วก็นอนพักให้มากๆ

เหลืออีกแค่ 2 วันเอง

แล้วคุณหมอก็บอกไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่ามาม๊าไม่น่าจะปวดก่อน

แต่พอมาม๊าลุกเดินจะไปเข้าห้องน้ำก็ปวดอีกจนก้าวเท้าไม่ออก

ชัวร์ป้าบ! เจ็บจริงไม่ใช่เจ็บเตือนแน่ๆ

ปะป๊าหน้าตาตื่นรีบวิ่งไปบอกอาม่า อากง อาโกว

วุ่นวายกันไปทั้งบ้าน

เพราะอาโกวต้องไปส่งอาม่ากับอากงที่ร้านแทนปะป๊า

ส่วนมาม๊าก็รีบเก็บกระเป๋าหนีตามปะป๊าไปโรงพยาบาล

โดยไม่ลืมจุ๊บลาพี่นนท์ที่ยังนอนก้นโด่งอยู่บนเตียงนอนอยู่เลย 555

โชคดีที่ปวดท้องแต่เช้ามืดและเป็นช่วงก่อนเปิดเทอม

ปะป๊ารีบบึ่งรถไปโรงพยาบาลแบบเกร็งๆ

เพราะได้ยินเสียงมาม๊านั่งร้องโอดโอยอยู่ด้านหลังทุกเกือบ 10 นาที

ไปถึงโรงพยาบาลตอนเกือบ 7 โมงเช้า

คุณยายมายืนรออยู่หน้าห้องคลอดแล้ว

มาม๊านั่งรถเข็นขึ้นไป

พอได้เห็นหน้าคุณยายก็ใจชื้นขึ้นเป็นกอง

พยาบาลให้เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปนอนวัดการบีบตัวของมดลูกที่ห้องรอคลอด

ปะป๊ากับคุณยายก็นั่งคุยกันเรื่องหุ้นอย่างเมามันที่ปลายเตียง

มาม๊าหูอื้อไปหมดเพราะปวดท้องทุก 5 นาทีแล้วตอนนั้น

นอนดูอาการอยู่ครึ่งชั่วโมงพยาบาลก็เดินเข้ามาบอกว่า

"มดลูกบีบตัวแรงมากเลยค่ะ

ถ้าต้องคลอดวันนี้จะเป็นอะไรมั้ยคะ"

มาม๊า : แล้วมันก่อนกำหนดมั้ยคะ ถ้าไม่ก็คลอดได้เลยค่ะ

พยาบาลก้มดูแฟ้มประวัติแล้วบอกว่า

"ตอนนี้ก็ 37 เกือบ 38 สัปดาห์ คลอดได้ไม่มีปัญหาค่ะ

แล้วถ้าคลอดวันนี้คุณแม่มีฤกษ์มั้ยคะ"

มาม๊า : ไม่มีค่ะ คลอดตอนไหนก็ได้ค่ะ

พูดไปก็นอนปวดจนตัวโยนต้องเอามือจิกเตียงไปด้วย

พยาบาลคงเห็นว่าอาการไม่ค่อยดีแล้วเลยรีบไปโทรหาคุณหมอ

ซักพักพยาบาลก็เดินกลับมาบอกว่า

"คุณหมอว่างตอน 10 โมงเช้า คุณแม่รอไหวมั้ยคะ"

มาม๊า : แล้วตอนนี้กี่โมงคะ

พยาบาล : 7 โมงครึ่งค่ะ

มาม๊า : ไม่ไหวอ่ะค่ะ กลัวจะคลอดก่อนคุณหมอมาค่ะ

พยาบาลรีบเดินกลับไปโทรศัพท์หาคุณหมอใหม่

มาม๊าได้ยินเสียงแว่วๆว่า

"10 โมงไม่ไหวค่ะคุณหมอ คนไข้ปวดมากแล้วค่ะ"

ซักพักพยาบาลก็เดินกลับมา

"คุณหมอจะมาทำคลอดให้ตอน 8 โมงครึ่งนะคะ

เดี๋ยวพอเตียงมาก็เตรียมตัวได้เลยค่ะ"

แล้วพยาบาลก็เอาเอกสารต่างๆมาให้มาม๊าเซ็นต์

พอเซ็นต์เสร็จเตียงก็มาพอดี

พยาบาลก็มาเจาะน้ำเกลือ โกนขน แล้วก็ให้ปะป๊าไปเปลี่ยนชุด

มาม๊าไม่ลืมบอกให้ปะป๊าถ่ายรูปให้ด้วย

ก็เลยได้รูป 2 รูปบนมาเป็นที่ระลึก

เห็นหน้ายิ้มๆยังงั้นอ่ะ

จริงๆปวดท้องแทบขาดใจนะนั่น 555

+++++

มาม๊าถูกเข็นไปห้องผ่าตัดในอีกอึดใจต่อมา

เห็นคุณหมอนพดลในชุดผ่าตัดกำลังยืนโทรศัพท์อยู่แถวๆหน้าห้องรอคลอดพอดี

ดีใจยิ่งกว่าถูกรางวัลที่ 1 อีกตอนเห็นหน้าหมออ่ะ 555

พอเข้าไปในห้องผ่าตัด

มาม๊าก็เขยิบตัวขึ้นเขียงทันที

คุณหมอสุวัฒนาซึ่งเป็นหมอดมยาก็มาบอกให้นอนตะแคงตัว

คุณหมอบอกว่ามดกัดหน่อยนะคะ มดตัวใหญ่หน่อยนะ

แล้วคุณหมอก็ฉีดยาบล็อคหลังให้

ตอนนั้นจำได้ว่าเจ็บแล้วก็ยังไม่ทันจะคิดอะไรต่อก็ไม่มีสติและไม่รู้สึกตัวไปแล้ว

มารู้สึกตัวอีกทีตอนที่ได้ยินหมอนพดลพูดว่า

"เดี๋ยวจะหน่วงๆที่ท้องหน่อยนะครับ"

แล้วมาม๊าก็วูบไปอีก

"อุแว๊ อุแว๊"

เสียงเด็กที่ไหนร้องเนี่ย....มาม๊าคิดในใจ

"ผู้ชายครับ" เสียงหมอนพดลพูด

"ผู้ชายเหรอครับ" เสียงปะป๊าพูดปนหัวเราะดังมาจากด้านหลังหัวมาม๊า

อ้าว...เสียงร้องเมื่อตะกี้ลูกเราเหรอเนี่ย 555

หมออรดี (หมอเด็ก) กำลังทำความสะอาดหนูอยู่

มาม๊าพยายามมีสติเพื่อจะดูซิว่าตอนหมอเย็บแผลจะรู้สึกยังไง

แต่มันกลับไม่รู้สึกอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว

แล้วคุณหมออรดีก็อุ้มหนูมาให้มาม๊าหอมและก็ถ่ายรูป

ความรู้สึกตอนนั้นคือโล่งอกที่ลูกเป็นผู้ชายตามคาดและก็ปกติดีทุกประการ

หลังจากถ่ายรูปนี้เสร็จ

ก็ได้ยินเสียงคุณหมอสุวัฒนาบอกว่าจะฉีดยาให้มาม๊าหลับ

นี่ขนาดยังไม่ได้ฉีดก็หลับๆตื่นๆจนนึกว่าเป็นเสียงลูกคนอื่นแล้วนะเนี่ย 555

+++++

มาม๊านอนไม่รู้สึกตัวไปอีกหลายชั่วโมง

ส่วนปะป๊าก็ตามหนูไปที่ห้อง NICU เด็กเพื่อถ่ายรูปหนูต่อ

วันนี้ปะป๊าทำหน้าที่ตากล้องได้ยอดเยี่ยมจริงๆ

ปกติจะให้ถ่ายแต่ละรูปแทบจะต้องกราบกันเลยนะเนี่ย 555

พอมาม๊าฟื้นจากฤทธิ์ยา

พยาบาลก็มากดที่แผลเพื่อให้เลือดที่ค้างอยู่ไหลออกมา

มาม๊ากลั้นหายใจเลยเพราะจำได้ว่าตอนคลอดพี่นนท์มันเจ็บมากๆ

แต่คราวนี้กลับไม่รู้สึกอะไรเลย

ที่แท้การใช้ยาสลบกับบล็อคหลังมันก็ต่างกันยังงี้นี่เอง

+++++

พยาบาลมาเข็นเตียงมาม๊าขึ้นห้องพักตอน 11 โมงกว่า

คุณตา คุณยาย ปะป๊า นั่งรออยู่ที่ห้องแล้ว

มาม๊าไม่มีอาการแพ้ยา แต่หัวมันยังมึนๆงงๆอยู่อีกเกือบชั่วโมง

มาม๊าได้เห็นหน้าหนูอีกทีตอนหัวค่ำ

พยาบาลเข็นเตียงหนูมาให้ดูดนมแม่

มาม๊าว่าหนูก็หน้าเหมือนพี่นนท์ตอนเกิดเป๊ะเลย

แตกต่างกันตรงที่หนูจมูกโด่งกว่าและผมเยอะกว่าหน่อย

และที่แน่ๆคือผิวขาว

ซึ่งคงเป็นข่าวดีที่สุดของน้าอ้อยแห่งบ้านแพะเนอะ 5555

+++++

คืนแรกผ่านไปแบบแทบไม่ได้นอน

พยาบาลจะเข้ามาเปลี่ยนขวดน้ำเกลือ วัดความดัน วัดไข้ เปลี่ยนผ้าอนามัย กันทั้งคืน

ส่วนหนูก็จะถูกเข็นมาหามาม๊าทุก 3 ชั่วโมงเพื่อให้ดูดนมแม่

ตัวมาม๊าเองน่ะไม่เป็นไรหรอก

สงสารก็แต่คุณยายที่พลอยไม่ได้พักผ่อนไปด้วย

แต่ยังไงในเวลาแบบนี้มาม๊าก็ต้องการคุณยายที่สุด

แล้วอีกหน่อยหนูจะรู้ว่า

แค่มี "แม่" อยู่ข้างๆมันทำให้เรามีความปลอดภัยทางจิตใจได้ขนาดไหน